Ин аст он чизе ки алоқаи ҷинсӣ дар хона барои ҳамсароне, ки ба наздикӣ якҷоя шуда буданд, монанд аст. Ҳанӯз ҷолиб ва дилгиркунанда нест, чунон ки мегӯянд, хонавода то ҳол дар ҷинс тамғаи худро нагузоштааст! Ва баъд бачаҳо, зиндагии ҳаррӯза, раванди кору пулёбӣ оғоз мешавад... Ва ин гуна алоқаи ҷинсии ченак ва бесаросема дар рӯзҳои истироҳат, ки ором хобида, ба ҳеҷ куҷо шитоб накунед, ба таъхир меафтад! Ва ин айб аст, хуб мебуд, ки онро ҳар рӯз дошта бошанд.
Вақте ки зан синаи худро ба намоиши омма мегузорад - аз васвасаи кӯшиши он даст кашидан душвор аст. Ва он гоҳ боқимондаи тӯмор танҳо як партови санг аст. Ва ӯ зид нест, ки баданаш истифода кунанд.